ملیحه محمد رضایی پژوهشگر و مخترع به مناسبت هفته پژوهش در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حیات اظهار کرد: در یکی از پروژه های دوران کارشناسی دانشگاه امیرکبیر در رشته مهندسی برق به همراهی یکی از استادان به این نتیجه رسیدیم که می توانیم دستگاهی بسازیم که به علم پزشکی خدمتی کرده باشیم.

وی ادامه داد: این دستگاه مختص کودکانی است که با مشکل تنبلی چشم مواجه هستند، در اینگونه افراد یک چشم سالم و یک چشم دچار تنبلی می شود. این به این معناست که یک چشم تنها درست کار می کند و بعد از مدتی مغز پیام هایی که فقط از چشم سالم می رسد را دریافت و تقویت می کند و عدم دریافت پیام های ارسال شده از چشم دارای مشکل توسط مغز، باعث اخلال در رشد چشم دارای آمبلوپی و ضعف ماهیچه های آن می شود.

محمدرضایی با اشاره به درمان اولیه این بیماری افزود: درمان اولیه به این شکل بود که چشم سالم را می بستند تا مغز به دیدن از طریق  چشم تنبل وادار شود. اما باید توجه داشت که مسیرهای بینایی تا سنین 8 تا 10 سالگی تکامل می‌یابد و درمان تنبلی چشم بعد از این سنین امکان پذیر نیست. بنابراین در صورتی که چشم تنبل در سنین پایین درمان نشود بعد از سن 10 سالگی در اکثر موارد هیچ درمانی نخواهد داشت و ممکن است منجر به از دست رفتن شدید دید در یک چشم شود.

این فرزند جانباز درباره روش درمانی خود اظهار کرد: در روش درمانی سابق ممکن است کودک اجازه بستن چشمش را ندهد زیرا چندماه به طول می انجامد که باعث آزار کودک می شود، اما به کمک دستگاهی که ما اختراع و به ثبت رساندیم به کمک دستگاه تصویر چشم سالم به مرور زمان تار می شود تا چشم تنبل وادار به فعالیت شود. از این دستگاه می توان در هنگامی که کودک مشغول دیدن تلویزیون و یا در حال بازی است نیز استفاده کرد.

محمدرضایی ادامه داد: با توجه به این که این محصول، یک اختراع بین رشته ای است، درباره چشم پزشکی، مهندسی پزشکی، فیزیک و... مطالعه کردم و در نهایت توانستیم دستگاه درمان تنبلی چشم را به ثبت برسانیم اما در حال حاضر این محصول به مرحله تولید صنعتی نرسیده است.

وی با اشاره به مشکلاتی که در انجام پژوهش های علمی وجود دارد، گفت: برخی هزینه های انجام پروژه در دوران دانشجویی توسط دانشگاه تامین می شود اما کافی نیست زیرا خرید برخی وسایل بسیار هزینه بر است. همچنین انجام کار پژوهشی در ایران بر خلاف سایر کشورها، شغل محسوب نمی شود و در نتیجه درآمدی ندارد به همین دلیل انگیزه ای برای پیشرفت در این زمینه در بین مخترعین یا دانشجویان وجود ندارد.